باران رحمتی، کانون‌یار و خبرنگار نوجوان کانون استان گیلان در این دل‌نوشته آورده‌است: در نهمین روز از اسفند سال ۱۴۰۴، هنگامی که خورشیدِ دانش بر فرازِ آسمانِ شهر می‌تابید و نورِ امید را بر دل‌های کوچکِ دخترانِ مدرسه می‌پاشید، درهایِ کلاس‌های درس، پنجره‌هایی به سویِ بیکرانِ رویاها بودند. هر کدام از این فرشتگانِ زمینی، با چشمانی درخشان که گویی آینه‌ آسمان بودند، مشتاقانه در پیِ کشف دانایی، آموختنِ رمز و رازِ هستی و آینده‌سازی بودند. ذهن‌هایِ پاک‌شان، مزرعه‌هایِ سبزی بود که بذرهایِ آرزو در آن کاشته می‌شد؛ رویاهایی به لطافتِ پروانه‌هایی که در باغِ خیال‌شان بال می‌گشودند.

...و اما ناگهان، سیلی ویران‌گر از جنسِ خشونت، چون ابری سیاه و شوم، آسمانِ آرامِ این باغِ نور را تیره و تار کرد و خنجر رژیمی که جز سلاحِ ستم و تباهی نمی‌شناخت، بر پیکرِ مقدسِ مدرسه فرود آمد.

اولین هدفِ شومِ این رژیم، «آشیانه‌ مهر و دانش»مدرسه‌یِ میناب؛ مکانی که قرار بود خانه امنِ شکوفاییِ استعدادها باشد، قرارگرفت و در این میان، پروانه‌هایِ کوچکِ رویا در میانِ شعله‌هایِ جهل و جنون، بال و پر سوخته و خاکسترشدند.

صدایِ خنده‌هایِ کودکانه، جایِ خود را به ناله‌هایِ دل خراش داد و بویِ کتاب و قلم، با عطرِ تلخِ ترس و ناامیدی درهم‌آمیخت. آن روز، نه تنها بنایِ یک مدرسه، بلکه قلبِ رویا و آرزویِ پاک، در هم شکسته‌شد.